monde-diplomatique.gr

Accueil du site > Le diplo en grec > 2014 > 03. Μάρτιος > Ιβαϊσίμα, το αντιπυρηνικό νησί

ΙΑΠΩΝΙΑ

Ιβαϊσίμα, το αντιπυρηνικό νησί

samedi 22 mars 2014, par Brillaud Rafaële , [Παπακριβόπουλος Βασίλης (μτφ)]

Παρά την υποστήριξη που παρείχαν δύο πρώην πρωθυπουργοί σε έναν αντιπυρηνικό υποψήφιο για το αξίωμα του κυβερνήτη του Τόκιο (ανάμεσά τους κι ο εξαιρετικά δημοφιλής Κοϊζούμι Ζουνιχίρο του PLD, του κυβερνώντος Φιλελεύθερου Δημοκρατικού κόμματος), τελικά εξελέγη ένας υποψήφιος που πρόσκειται στον σημερινό πρωθυπουργό, Άμπε Σίνζο, επίσης στέλεχος του PLD, αλλά φιλικά διακείμενος προς την πυρηνική ενέργεια. Στο νησί της Ιβαϊσίμα, οι κάτοικοι αντιτάσσονται εδώ και τριάντα χρόνια στην κατασκευή ενός νέου πυρηνικού σταθμού παραγωγής ενέργειας.

Ο ήλιος λάμπει πάνω από τα διάφανα νερά της θάλασσας του Σέτο. Στο πλοιάριο υπάρχει ασυνήθιστα μεγάλος αριθμός επιβατών, πλατιά χαμόγελα, καπέλα και μια ατμόσφαιρα που θυμίζει διακοπές. Έχουμε αφήσει πίσω μας, εδώ και πολλή ώρα, τη Χονσού, το κεντρικό νησί του ιαπωνικού αρχιπελάγους. Παραπλέουμε τώρα ένα νησί με πανύψηλους βράχους κι οργιώδη βλάστηση. Όταν, ξαφνικά, εμφανίζεται μια σειρά προκατασκευασμένων κτηρίων στην κορυφή τους, οι φωτογραφικές μηχανές παίρνουν φωτιά. « Αυτός είναι ο κόλπος της Τανούρα, εδώ θέλουν να κατασκευάσουν το εργοστάσιο ! » Οι συνταξιδιώτισσές μου είναι αντιπυρηνικές ακτιβίστριες από το Ιμπαράκι, βορειοανατολικά του Τόκιο, και πηγαίνουν στην Ιβαϊσίμα, στο ανυπότακτο νησί.

Tο μικροσκοπικό νησάκι που ορθώνεται στην είσοδο της Εσωτερικής Θάλασσας της Ιαπωνίας, νότια της Χιροσίμα, με πληθυσμό μόλις 460 κατοίκους, έχει μετατραπεί σε τόπο προσκυνήματος για όλους τους Ιάπωνες που είναι αντίθετοι με τα πυρηνικά. Εδώ και περισσότερα από τριάντα χρόνια, το χωριό που κατοικείται από ψαράδες κι αγρότες, αντιστέκεται σθεναρά στην κατασκευή δύο πυρηνικών αντιδραστήρων στην απέναντι ακτή του κόλπου, σε απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων από τα χωράφια με τις μουσμουλιές, στην καρδιά της αλιευτικής ζώνης όπου οι ψαράδες ψαρεύουν τσιπούρες. Διαδηλώσεις, καθιστικές διαμαρτυρίες, συλλογή υπογραφών, καταλήψεις του χώρου όπου θα ανεγερθούν οι εγκαταστάσεις : Η Ιβαϊσίμα αντιστέκεται με κάθε τρόπο και έχει ως τώρα κατορθώσει να καθυστερήσει την έναρξη των εργασιών.

Τα έργα είχαν μόλις αρχίσει όταν συνέβη η καταστροφή της Φουκουσίμα, τον Μάρτιο του 2011. Αμέσως αποφασίστηκε η αναστολή τους. Ωστόσο, οι κάτοικοι του νησιού δεν θεωρούν ότι έχουν νικήσει. Γνωρίζουν ότι το μόνο που έχουν είναι η εύνοια των μέσων ενημέρωσης και μια μικρή ανάπαυλα. Τα σχέδια για την κατασκευή του πυρηνικού εργοστασίου ουδέποτε εγκαταλείφθηκαν και ξαναήρθαν στην επικαιρότητα αμέσως μετά τις εκλογές του Δεκεμβρίου του 2012, οι οποίες έφεραν στην εξουσία τον Άμπε Σίνζο, ο οποίος κατάγεται από την περιοχή. Ο –συντηρητικός- Ιάπωνας πρωθυπουργός είναι δηλωμένος οπαδός της ανάκαμψης του πυρηνικού τομέα της χώρας, παρά το γεγονός ότι ο Κοϊζούμι Ζουνιχίρο, ο προκάτοχός του και μέντορας του PLD, είχε αιφνιδιάσει όλον τον κόσμο το φθινόπωρο με την έκκλησή του για εγκατάλειψη αυτής της πηγής ενέργειας. Μετά την καθιέρωση νέων προδιαγραφών ασφαλείας, στις 8 Ιουλίου [1], αναμένεται ότι πολύ σύντομα θα ξανακάνει την εμφάνισή του το ζήτημα της κατασκευής των δύο αντιδραστήρων στην περιοχή της Τανούρα. Τόσο η ηλεκτρική εταιρεία Energia, όσο και οι αιρετοί της τοπικής αυτοδιοίκησης της πόλης Καμινοσέκι, στη διοικητική περιφέρειας της οποίας ανήκει αυτό το μικρό νησί, έχουν ταχθεί υπέρ του σχεδίου.

Το πλοιάριό μας πλησιάζει στον προορισμό του. Από μακριά, το μόνο που ξεχωρίζουμε είναι ένα τσαμπί λευκά σπιτάκια, σκαρφαλωμένα σε μια πλαγιά αυτού του βραχώδους νησιού. Στην πίσω πλευρά του, στην οποία φθάνουμε ακολουθώντας στενούς αγροτικούς δρόμους, ανακαλύπτουμε τα χωράφια, καλλιέργειες σε αναβαθμίδες, πλαισιωμένα από μια άγρια φύση. Μέχρι και την επαύριο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ιβαϊσίμα χρωστούσε την ευημερία της στην επιδοτούμενη από το κράτος καλλιέργεια μανταρινιών. Στη συνέχεια, η ιαπωνική αγορά απελευθερώθηκε και κατακλύστηκε από τα αμερικανικά εσπεριδοειδή, έτσι, ο πληθυσμός του νησιού, ο οποίος το 1947 έφτανε τους 3.400 κατοίκους, άρχισε να μειώνεται. Τη δεκαετία του 1980, όταν έκανε την εμφάνισή του το σχέδιο για την κατασκευή των πυρηνικών αντιδραστήρων, είχαν απομείνει μονάχα χίλιοι κάτοικοι, οι οποίοι προσπαθούσαν να επιβιώσουν σε αυτό το πανέμορφο αλλά και άγονο νησί.

« Ο κόσμος γερνάει, το κίνημα αποδυναμώνεται », μας λέει γεμάτος ανησυχία ο 58χρονος Σιμίτζου Τοσιγιάσου, δημοτικός σύμβουλος κι ένα από τα ιστορικά στελέχη του κινήματος. Από το φθινόπωρο του 1983, οι κάτοικοι του νησιού διαδηλώνουν κάθε εβδομάδα στους δρόμους του χωριού βροντοφωνάζοντας τρεις λέξεις, οι οποίες είναι επίσης γραμμένες στην κορδέλα που φοράνε στο κεφάλι τους : « Γκενπάτσου ζετάι χαντάι ! » (« Απολύτως αντίθετοι με το εργοστάσιο !) »). Δυστυχώς, μετά από 1.400 διαδηλώσεις, τα μαλλιά των διαδηλωτών έχουν πλέον ασπρίσει και δυσκολεύονται να ολοκληρώσουν τη διαδρομή της πορείας, παρά το γεγονός ότι την έχουν ήδη συντομεύσει. Έτσι, σήμερα, οι αντιπυρηνικοί διαδηλωτές του Ιμπαράκι ήρθαν να ενισχύσουν τους ντόπιους διαδηλωτές. Όμως, η διαδήλωση ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή : η Ιβαϊσίμα πενθεί τον θάνατο άλλης μιας από τις κατοίκους της.

Ο Μασάκι Γιοσίντα, υπάλληλος του δήμου του Καμινοσέκι, στον οποίο ανήκουν επίσης τα νησιά Ιβαϊσίμα, Ναγκασίμα, Γιασίμα, όπως και η χερσόνησος Μουρότσου, συνοψίζει ως εξής την κατάσταση : « Από τους 3.300 κατοίκους του δήμου, περισσότεροι από τους μισούς έχουν ηλικία μεγαλύτερη των 65 ετών. Η πόλη χρειάζεται κάθε χρόνο 3,5 δισεκατομμύρια γιέν, τη στιγμή που οι φόροι αποφέρουν μονάχα 200 εκατομμύρια [2]. Τη δεκαετία του 1980 ήμασταν 6.700, ενώ τη δεκαετία του 1960 ήμασταν 12.000. Τα παιδιά μας φεύγουν από τον τόπο μας επειδή δεν βρίσκουν δουλειά. Δεν έχουμε αρκετή γη, ούτε και αρκετό νερό για να προσελκύσουμε επιχειρήσεις. Κι είμαστε μακριά από τους μεγάλους οδικούς άξονες ».

Εδώ και πολλά χρόνια, η πόλη προσπαθεί να ανακόψει το κύμα φυγής των κατοίκων της. Ήδη από το 1969, κατασκευάστηκε μια γέφυρα που συνδέει τη Ναγκασίμα με το κεντρικό νησί του αρχιπελάγους, όπου βρίσκεται η Χιροσίμα, η Οζάκα και το Τόκιο. Η ολοκλήρωση του έργου είχε πυροδοτήσει πολλές ελπίδες : σε μια ξεθωριασμένη πλέον πινακίδα που είχε αναρτήσει εκείνη την εποχή ο δήμος, μπορούμε να διακρίνουμε τρεις ηλικιωμένους που υποδέχονται γεμάτοι χαρά ένα τσούρμο νεαρών, οι οποίοι χάρη στη γέφυρα έρχονται να εγκατασταθούν στην περιοχή. Όμως, αντί να επιστρέψουν οι νέοι στο Καμινοσέκι, συνέχισαν να φεύγουν με ακόμα εντονότερο ρυθμό.

Τον Νοέμβριο του 1976, η Mitsubishi προτείνει την κατασκευή –σε απόσταση αναπνοής από το δημαρχείο και τη γέφυρα- ενός τεράστιου συγκροτήματος αποθηκών υγροποιημένου αερίου πετρελαίου (LPG) [3], το οποίο αποτελούσε ενεργειακή επιλογή της ιαπωνικής κυβέρνησης μετά την πετρελαϊκή κρίση του 1973. Το σχέδιο απαιτούσε την ισοπέδωση των γειτονικών λόφων. Οι ιδιοκτήτες των εκτάσεων αντέδρασαν και η υλοποίησή του ματαιώθηκε. Μιλώντας σε μια τοπική εφημερίδα, οι υπεύθυνοι του δήμου δεν έκρυψαν την απογοήτευσή τους και την ανησυχία τους για το μέλλον της περιοχής.

Έτσι, το σχέδιο για την κατασκευή πυρηνικού σταθμού στον κόλπο της Τανούρα, το οποίο υποσχόταν τη δημιουργία 5.000 θέσεων εργασίας και άλλες τόσες κατά τη διάρκεια της φάσης της κατασκευής του, αντιμετωπίστηκε εκείνη την εποχή ως πραγματικό θαύμα εξ ουρανού. Τον Ιούνιο του 1982, η ιδέα προέκυψε κατά τη διάρκεια ενός δημοτικού συμβουλίου και η πόλη υπέβαλε την υποψηφιότητά της στην εταιρία Energia δύο χρόνια αργότερα. Ο δήμος υπερασπίζεται την επιλογή αυτή ακόμα και σήμερα, παρά το ατύχημα της Φουκουσίμα : όπως δηλώνει ο Μασάκι, « ο ρόλος μας είναι να ενθαρρύνουμε τη βιομηχανία να εγκατασταθεί στην περιοχή μας ». Σε μια άλλη γιγαντοαφίσα που έχει στηθεί στην έξοδο της γέφυρας του Καμινοσέκι, βλέπουμε ένα νεαρό ζευγάρι να κάνει πικνίκ με το παιδί του πάνω στο γρασίδι, με φόντο δύο πυρηνικούς αντιδραστήρες.

« Δεν έχει νόημα να αρνείσαι την τεχνολογία »

Στα γραφεία της Energia, ο διευθυντής Χαράντα Τακενόμπου δείχνει την ίδια αποφασιστικότητα : « Η κατασκευή του πυρηνικού σταθμού είναι η μοναδική λύση για να αποκτήσει οικονομικό δυναμισμό η περιοχή και για να διασφαλιστεί η ενεργειακή ανεξαρτησία της χώρας. Το έργο θα καλύψει τις ανάγκες 900.000 νοικοκυριών ». Αν και είναι γιος κι εγγονός χιμπακούσα (θύματα της ατομικής βόμβας) του Ναγκασάκι και παντρεμένος με μια γυναίκα που κατάγεται από τη Φουκουσίμα, ο άντρας αυτός με το άψογο κουστούμι δεν δείχνει να επηρεάζεται διόλου από την επώδυνη ιστορία που έχει σημαδέψει ακόμα και την ίδια του την οικογένεια. Όπως μας δηλώνει με έμφαση, « δεν έχει νόημα να αρνείσαι την τεχνολογία. Η μοναδική λύση είναι να καταστήσεις τους ανθρώπους ικανούς να διαχειρίζονται την πυρηνική τεχνολογία ».

Όταν κοιτάξει κανείς τον χάρτη, η επιλογή της τοποθεσίας στην οποία προβλέπεται να κατασκευαστεί το πυρηνικό εργοστάσιο δεν παύει να εκπλήσσει. Η τοποθεσία που έχει επιλεγεί για την κατασκευή του μοναδικού καινούριου πυρηνικού σταθμού στην Ιαπωνία –οι υπόλοιποι αντιδραστήρες προβλέπεται να κατασκευαστούν ως επέκταση ήδη υπαρχόντων πυρηνικών εργοστασίων- βρίσκεται σε μια περιοχή που φημίζεται για το ήπιο κλίμα και τη βιοποικιλότητά της, και η οποία έχει χαρακτηριστεί « εθνικό πάρκο » από το 1934. Ο πληθυσμός της Ιβαϊσίμα φοβάται ότι το καυτό νερό που θα χύνεται από τις εγκαταστάσεις [4] θα διώξει τα ψάρια από την περιοχή και τα προϊόντα της θα βγάλουν κακό όνομα στην αγορά της Χιροσίμα. Επιπλέον, ένας από τους ηλικιωμένους κατοίκους του νησιού, ο οποίος είχε φύγει από τη δεκαετία του 1970 για να εργαστεί στη Fukushima Daiichi, επέστρεψε στην περιοχή όταν δέχθηκε μεγάλη ποσότητα ακτινοβολίας κατά τη διάρκεια της εργασίας του και ενημέρωσε από πολύ νωρίς τους κατοίκους για τους κινδύνους που εγκυμονεί η πυρηνική ενέργεια. « Πόσω μάλλον που σε περίπτωση ατυχήματος δεν θα έχουμε καμία δυνατότητα να εγκαταλείψουμε άμεσα την περιοχή, δεδομένου ότι ζούμε σε νησί ». όπως υπογραμμίζει ο Σιμίτζου

Στην προκυμαία, πολλές σειρές χιζίκι στεγνώνουν κάτω από τον ήλιο. Ο 36χρονος Γιαμάτο Τακάσι ασχολείται με το μάζεμα και την ξήρανση φυκιών. Αυτός ο άντρας με το παιδικό πρόσωπο αναλαμβάνει την ξενάγηση των ακτιβιστριών του Ιμπαράκι, οι οποίες ανακαλύπτουν πώς οργανώνεται η αντίσταση στην καθημερινή ζωή, σε ένα νησί που δεν προσφέρει στους κατοίκους του πολλούς οικονομικούς πόρους για την επιβίωσή τους. Όπως μας εξηγεί, υπερασπίζεται πάνω από όλα έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής. « Μια και είμαι νέος, βοηθάω τους ηλικιωμένους. Σε αντάλλαγμα, μου χαρίζουν « σουκεμόνο » (λαχανικά τουρσί) κι εγώ τους ευχαριστώ δίνοντάς τους χιζίκι… Ο δικός μας ο πλούτος είναι το πνεύμα μοιράσματος των αγαθών. Αυτόν ακριβώς τον πλούτο θέλει να καταστρέψει η κατασκευή του πυρηνικού αντιδραστήρα. Δείτε πόσο διαιρεμένη είναι η κοινότητα ! ».

Ο Γιαμάτο επέστρεψε στην περιοχή το 2000 για να συμμετάσχει στο φεστιβάλ Κανμάι της Ιβαϊσίμα, τον « χορό των θεών » που οργανώνεται κάθε τέσσερα χρόνια από το 886, το οποίο όμως ματαιώθηκε το 1984 και το 1988 εξαιτίας της σύγκρουσης που είχε ξεσπάσει για το ζήτημα της κατασκευής του πυρηνικού εργοστασίου. Σήμερα, ο Γιαμάτο είναι πατέρας τριών μικρών παιδιών και προσπαθεί να επιβιώσει καλλιεργώντας τα χωράφια του παππού του. Σκληρή ζωή, μεταξύ βουνού και θάλασσας, ακολουθώντας τους ρυθμούς που επιβάλλει η εναλλαγή των εποχών : συγκομιδή των χιζίκι και των μούσμουλων την άνοιξη, ξήρανση των χταποδιών το καλοκαίρι, προετοιμασία του τσαγιού το φθινόπωρο. Τα βγάζει πέρα χάρη στη βοήθεια του τοπικού πληθυσμού, ο οποίος τον βοηθάει στις εργασίες του με αντάλλαγμα προϊόντα από την παραγωγή του. Σήμερα το πρωί, οι τουρίστριες από το Ιμπαράκι έχουν εντυπωσιαστεί από τον ζήλο των τριών γεμάτων ζωντάνια και κέφι εργατριών : η ηλικία των Εμίκο, Τομόκο και Σακάι κυμαίνεται μεταξύ… 69 και 77 ετών.

Ο υπερδραστήριος, στα όρια της εξάντλησης, αγρότης-επιχειρηματίας πήρε από τον πατέρα του τη σκυτάλη ενάντια στο πυρηνικό εργοστάσιο του Καμινοσέκι. Στο ντοκιμαντέρ « Όπως η μέλισσα που κάνει τον κόσμο να γυρίζει » (2010) του Καμανάκα Χιτόμι, τον βλέπουμε να πρωταγωνιστεί σε όλες τις μάχες. Βγάζει πύρινους λόγους στους εργαζόμενους της Energia, όταν, πρωί – βράδυ, οι κάτοικοι κάνουν βάρδιες στο μπλόκο του κόλπου της Τανούρα. Ενδιαφέρεται για την κατάσταση της υγείας των ηλικιωμένων κυριών που συμμετέχουν επί ημέρες σε καθιστική διαμαρτυρία κάτω από τη βροχή. Με φωνή που πνίγεται από την οργή, απευθύνεται στους υπεύθυνους του υπουργείου, στο οποίο καταθέτει επιστολή διαμαρτυρίας συνοδευόμενη από 600.000 υπογραφές : « Ελάτε, λοιπόν, τουλάχιστον μια φορά μονάχα, ελάτε να δείτε πώς πεθαίνουν οι ηλικιωμένοι σε αυτό το νησί που προσπαθούν να το οδηγήσουν σε ασφυξία ! ».

Βέβαια, αυτή η σχεδόν αγιογραφική παρουσίαση έχει και μια σκοτεινή πλευρά. Σε ένα συναρπαστικό έργο για το Καμινοσέκι, στο Hardtimes in the Hometown [5], ο ιστορικός Μάρτιν Ντουσίνμπερε περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο εξοστρακίζονται από την Ιβαϊσίμα όλα τα άτομα για τα οποία υπάρχει η υποψία ότι διάκεινται φιλικά προς το πυρηνικό στρατόπεδο. Ακόμα κι ένας ιστορικός ναός εξαφανίζεται από τους τουριστικούς οδηγούς, επειδή ο σιντοϊστής ιερέας του έχει ταχθεί υπέρ της κατασκευής των αντιδραστήρων. Πριν από τη σχάση των πυρηνικών υλικών, οι αντιδραστήρες –πριν καν κατασκευαστούν- έχουν προκαλέσει τη σχάση μιας κοινότητας. Κανένα από τα δύο στρατόπεδα δεν έχει αποφύγει παρόμοιες ακρότητες.

Όμως, ο Ντουσίνμπερε διηγείται κυρίως την « ύπουλη χειραγώγηση » που επιχείρησαν ο δήμος και η ηλεκτρική εταιρεία, καθώς ανησύχησαν από τις αποτυχίες τους. Αν και καταρτίζανε από κοινού το σχέδιο, άφησαν να περάσουν αρκετοί μήνες προτού ενημερώσουν σχετικά τον πληθυσμό, έτσι ώστε να έχουν εντωμεταξύ διεξαχθεί οι δημοτικές εκλογές του 1982 και να έχει εξασφαλίσει η δημοτική αρχή μια επιπλέον θητεία. Η παραπληροφόρηση έφτασε σε τέτοιο βαθμό που, αν και το 1985 η Energia είχε ήδη ανοίξει γραφεία στο Καμινοσέκι με τριάντα οκτώ υπαλλήλους, το φιλοπυρηνικό λόμπι εξακολουθούσε να υποστηρίζει ότι ο δήμος δεν είχε λάβει ακόμα οριστική απόφαση για το ζήτημα !

Πολλοί λαμβάνουν προσκλήσεις για « νεμαβάσι », μυστικά οργανωμένες βραδιές στις οποίες το ζήτημα της πυρηνικής ενέργειας συζητάται συνοδεία άφθονου σούσι και μπύρας. Οργανώνονται επίσης και πολυτελή ταξίδια, κατά τη διάρκεια των οποίων ρέει άφθονο το οινόπνευμα, για να διαπιστώσουν οι κάτοικοι της περιοχής το πόσο ασφαλείς είναι οι πυρηνικές εγκαταστάσεις. Όπως περιγράφει ο Ντουσίνμπερε, « το φθινόπωρο του 1982, περίπου χίλιοι κάτοικοι είχαν ήδη συμμετάσχει σε αυτές τις “τάξεις ηλεκτρισμού” όπως τις αποκαλούσαν ». Για να δελεάσουν τον πληθυσμό, τόσο η Energia όσο και το ιαπωνικό κράτος κατέβαλαν τεράστια ποσά στον δήμο του Καμινοσέκι : 12 δισεκατομμύρια γιεν, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την ανακαίνιση των δημόσιων υποδομών, την ανέγερση ενός σχολείου και την κατασκευή πολυτελών σπα. Υπόσχονται δε ότι, όταν αποπερατωθεί το έργο, θα καταβάλουν άλλα τόσα χρήματα.

Εκπληκτική θέα στον κόλπο της Τανούρα

Όσο για την Ιβαϊσίμα, δεν δέχθηκε ούτε ένα γιεν, προτιμώντας να προωθήσει την αυτάρκεια. Ο 69χρονος Ουζιμότο Σοΐτσι είναι υπερήφανος για τα 25 γουρούνια του, τα οποία λαμβάνουν μια « πολυτελή » διατροφή σε σχέση με εκείνα των βιομηχανικών εκτροφείων : μονάχα φλούδια από λαχανικά. Όσο για την 38χρονη Τακάκο Γιοσικάγια, μαγειρεύει μονάχα ντόπια λαχανικά στο μικρό εστιατόριο που διατηρεί. Στο χωριό υπάρχουν κάμποσα μπακάλικα, ένα ταχυδρομείο με δύο γκισέ κι ένα φαρμακείο το οποίο πουλάει επίσης… τσιγάρα και σακέ (το εθνικό οινοπνευματώδες ποτό). Στο ψηλότερο μέρος του χωριού, βρίσκεται ένα μεγάλο και όμορφο σχολείο που φιλοξενεί μόνον ένα δάσκαλο και τρεις μαθητές. Στον δεύτερο όροφο του κτηρίου, οι άδειες πλέον τάξεις με το άψογα γυαλισμένο πάτωμα, προσφέρουν στον επισκέπτη μια εκπληκτική θέα στον πανέμορφο κόλπο της Τανούρα, ο οποίος δεν έχει υποστεί σχεδόν καμία υποβάθμιση από τις αλλαγές του σύγχρονου τρόπου ζωής. Οι οπαδοί της ανέγερσης των αντιδραστήρων δεν κουράζονται να επαναλαμβάνουν ότι « οι κάτοικοι της Ιβαϊσίμα είναι αντίθετοι με το έργο, επειδή ο πυρηνικός σταθμός θα βρίσκεται ακριβώς μπροστά στα μάτια τους ».

Ωστόσο, ο Γιαμάτο έχει ελάχιστο χρόνο για να θαυμάσει το θέαμα που του προσφέρει ο ορίζοντας. Μόλις βράδιασε, άρχισε να βράζει την τελευταία παρτίδα των χιζίκι. Όπως εξηγεί στις ακτιβίστριες που συνεχίζουν να τον ακολουθούν σε κάθε του βήμα, « δεν πρέπει να χάσουν τα φύκια τη φρεσκάδα τους ». Καταπιάνεται με τη δουλειά του, ενώ ταυτόχρονα απαντάει υπομονετικά στις ερωτήσεις, χωρίς να αφήσει να διαφανεί η κούρασή του, ακόμα κι όταν ο λόγος του αφήνει να διαφανεί μια κάποια απογοήτευση. « Πόσοι από αυτούς τους ανθρώπους που ήρθαν σήμερα με το καράβι να μας δουν, θα ξανάρθουν σε πέντε ή δέκα χρόνια ; », μονολογεί. Χάρη στα μέσα ενημέρωσης, πολύς κόσμος γνωρίζει σήμερα την κατάσταση στο νησί. Όμως, αυτό δεν έχει νόημα, εάν το εκλογικό σώμα δεν συνειδητοποιήσει τους κινδύνους που εγκυμονεί το πυρηνικό εγχείρημα. Το ατύχημα του Τσέρνομπιλ δεν οδήγησε στο κλείσιμο των πυρηνικών αντιδραστήρων του ιαπωνικού αρχιπελάγους. Τι θα συμβεί άραγε μετά το ατύχημα της Φουκουσίμα ; Έχουν ήδη περάσει δύο χρόνια από εκείνη την ημέρα…

Notes

[1] Η ιαπωνική ρυθμιστική αρχή του πυρηνικού τομέα (Nuclear Regulation Authority, NRA) έχει ενισχύσει τους κανόνες ασφαλείας. Οι πενήντα πυρηνικοί αντιδραστήρες που είναι εγκατεστημένοι στο ιαπωνικό αρχιπέλαγος και αυτή τη στιγμή έχει διακοπεί η λειτουργία τους, θα ξανατεθούν σε λειτουργία μονάχα όταν, αφενός, θα έχουν ολοκληρωθεί οι εργασίες ανακαίνισής τους έτσι ώστε να συμμορφώνονται με τις νέες προδιαγραφές ασφαλείας και, αφετέρου, λάβουν την άδεια της NRA αλλά και της τοπικής αυτοδιοίκησης.

[2] 1.000 γιεν = περίπου 7 ευρώ.

[3] (ΣτΜ) : Σε αντίθεση με το φυσικό αέριο, το αέριο αυτό είναι εξαιρετικά εκρηκτικό και η εκμετάλλευσή του παρουσιάζει κινδύνους. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, μετά από σημαντικές κινητοποιήσεις των κατοίκων, ματαιώθηκε πριν από λίγα χρόνια παρόμοιο σχέδιο στον Αστακό της Αιτωλοακαρνανίας.

[4] ΣτΜ. Οι πυρηνικοί σταθμοί παραγωγής ενέργειας χτίζονται πάντα σε παράκτιες ή παραποτάμιες περιοχές, έτσι ώστε να εξασφαλίζονται οι άφθονες ποσότητες νερού που απαιτούνται για την ψύξη των εγκαταστάσεων στις οποίες αναπτύσσονται υψηλότατες θερμοκρασίες.

[5] Martin Dusinberre, Hardtimes in the Hometown, University of Hawaii Press, Χονολουλού, 2012.


Suivre la vie du site RSS 2.0 | Plan du site | Espace privé | SPIP | squelette