monde-diplomatique.gr

Accueil du site > Le diplo en grec > 2007 > 12. Δεκέμβριος 2007 > Ο κρυφός διάδοχος του Μουσάραφ στο Πακιστάν

Ο κρυφός διάδοχος του Μουσάραφ στο Πακιστάν

dimanche 9 décembre 2007, par Ramonet Ignacio


Ο άνεμος της πολιτικής αστάθειας, που δημιούργησε στη Μέση και την Εγγύς Ανατολή, μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, ο « πόλεμος κατά της διεθνούς τρομοκρατίας », συνεχίζει να φυσά και σε νέες χώρες. Η τελευταία από αυτές, χρονικά, είναι το Πακιστάν. Πενήντα μήνες μετά την κατάληψη της Βαγδάτης, το γεωπολιτικό περιφερειακό πανόραμα φαίνεται λυπηρό. Στο στρατιωτικό αδιέξοδο προστέθηκε και μια σειρά από διπλωματικές καταστροφές, και αυτό χωρίς να έχει μειωθεί ο κίνδυνος της τρομοκρατίας, αντίθετα με τους στόχους της Ουάσιγκτον.

Καμία από τις διενέξεις -Ισραήλ-Παλαιστίνη, Λίβανος, Σομαλία- δεν επιλύθηκε. Στο Ιράκ, παρά την παρουσία 165.000 αμερικανών στρατιωτών, η προοπτική είναι ακόμα αβέβαιη. Η καθημερινή ζωή των πολιτών παραμένει κόλαση. Οι δολοφονικές τρομοκρατικές ενέργειες συνεχίζονται. Και επιπλέον, μια νέα εστία έντασης εμφανίστηκε στα σύνορα του ιρακινού Κουρδιστάν με την Τουρκία, όπου είναι πιθανό να συγκρουστούν δύο σύμμαχοι των ΗΠΑ.

Ένα ακόμα παράδοξο είναι το γεγονός ότι οι αμερικανικές επεμβάσεις είχαν ως αποτέλεσμα να ξεφορτωθεί το Ιράν -ο χειρότερος εχθρός των ΗΠΑ- τους δύο μεγάλους αντιπάλους του : το μπααθικό καθεστώς στο Ιράκ και το καθεστώς των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Είναι ίσως η μοναδική φορά που ένας αντίπαλος προκαλεί τόσα... καλά στον μεγαλύτερο εχθρό του. Αυτό επέτρεψε στην Τεχεράνη να επικεντρωθεί στο πυρηνικό της πρόγραμμα, αφυπνίζοντας τους χειρότερους φόβους όλων.

Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ απειλούν πλέον να βομβαρδίσουν τις ατομικές εγκαταστάσεις του Ιράν. Κάτι που θα προσέθετε στο γενικό περιφερειακό χάος και θα επέφερε αβάσταχτη άνοδο της τιμής του πετρελαίου για πολλές οικονομίες.

Στο Αφγανιστάν, οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ βρίσκονται σε άμυνα. Παρόλο που διαθέτουν εκεί περισσότερους από 15.000 στρατιώτες, οι ΗΠΑ ζητούν από τους συμμάχους τους -ανάμεσα σε αυτούς και η Γαλλία- περισσότερο στρατό. Γιατί οι Ταλιμπάν ανέκτησαν την πρωτοβουλία, οι επιθέσεις αυτοκτονίας πολλαπλασιάζονται, η καλλιέργεια και οι εξαγωγές του οπίου γνωρίζουν μεγάλη άνθηση. Η ανοικοδόμηση γίνεται με αργούς ρυθμούς και οι « δημοκρατικοί » θεσμοί αποδυναμώνονται. Υπό τον έλεγχο των « αρχόντων των πολέμων », οι επαρχίες κρατούν όλο και μεγαλύτερες αποστάσεις από την κυβέρνηση στην Καμπούλ. « Εάν αποχωρήσουμε, ο πρόεδρος Καρζάι δεν θα κρατήσει ούτε δέκα μέρες », [1] παραδέχεται ένας δυτικός διπλωμάτης.

Σε αυτό το τόσο ασταθές γεωπολιτικό πλαίσιο, ένα από τα μεγάλα στηρίγματα του προέδρου Μπους στην περιοχή, το Πακιστάν, υποχώρησε. Η κήρυξη κατάστασης πολιορκίας στο Ισλαμαμπάντ, στις 3 Νοεμβρίου, από τον στρατηγό Περβέζ Μουσάραφ, ήταν δείγμα της αδυναμίας του και σήμανε κόκκινο συναγερμό στην Ουάσιγκτον.

Η στρατολόγηση του στρατηγού

Ήδη αυτουργός ενός πραξικοπήματος, το 1999, ο στρατηγός Μουσάραφ στρατολογήθηκε βιαστικά από τις ΗΠΑ, στα τέλη του 2001 -και υπό την απειλή, όπως διηγήθηκε ο ίδιος, να ισοπεδωθεί η χώρα του από μαζική πυρηνική επίθεση- στη διάρκεια του πολέμου ενάντια στο καθεστώς των Ταλιμπάν και των αφγανικών βάσεων της Αλ Κάιντα. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση Μπους υποκρινόταν ότι δεν καταλάβαινε την αντίφαση του να γίνεται σύμμαχος ενός δικτάτορα για να « εδραιώσει τη δημοκρατία » στο Αφγανιστάν.

Από αυτή τη συμμαχία, ο Μουσάραφ απέκτησε πιστοποιητικό διεθνούς κατοχύρωσης, καθώς και κάπου 11 δισεκατομμύρια δολάρια για να εξοπλίσει καλύτερα τον στρατό του και τις δυνάμεις καταστολής. Το Πακιστάν, με 167 εκατομμύρια κατοίκους, είναι η μόνη μουσουλμανική χώρα που διαθέτει ατομική βόμβα και μπορεί να την εκτοξεύσει σε απόσταση 2.500 χιλιομέτρων, χάρη στους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς. Τα δεδομένα αυτά της προσδίδουν στρατηγική σημασία, που γίνεται ακόμα μεγαλύτερη αφού βρίσκεται στο εσωτερικό του « θύλακα των ταραχών » του κόσμου και στη διασταύρωση της αφγανικής, της ιρανικής και της μεσανατολικής κρίσης.

Ο μεγάλος φόβος, στην Ουάσιγκτον και σε άλλα κέντρα , είναι μήπως οι ισλαμιστές, σύμμαχοι των Ταλιμπάν, καταφέρουν να πάρουν τα ηνία της χώρας και να βάλουν χέρι στην ατομική βόμβα. Ο στρατηγός Μουσάραφ, τον οποίο η δικαστική εξουσία της χώρας του απεχθάνεται, διέλυσε τα κυριότερα μέσα ενημέρωσης και τα έβαλε με τα δύο βασικά κόμματα της αντιπολίτευσης, του Ναουάζ Σαρίφ και της Μπεναζίρ Μπούτο.

Παρά τα φαινόμενα, η χαμηλή δημοτικότητά του τον καθιστά τον αδύναμο κρίκο του πολιτικού συστήματος. Ο στόχος της αμερικανικής διπλωματίας είναι, λοιπόν, βραχυπρόθεσμα ή μεσοπρόθεσμα να τον αντικαταστήσει. Όχι με την Μπούτο ή τον Σαρίφ, οι οποίοι, στην καλύτερη περίπτωση, θα χρησιμεύσουν στο να δώσουν το « δημοκρατικό » στίγμα της αλλαγής. Αλλά με έναν άλλο δυνατό άνδρα, ίσως τον στρατηγό Ασφάκ Κιάνι. Το σκυλάκι των Αμερικανών.

Notes

[1] « El Pais », 25 Οκτωβρίου 2007.


Suivre la vie du site RSS 2.0 | Plan du site | Espace privé | SPIP | squelette